Гародня

Святлом сваіх вокнаў ня грэюць

Дамоў непрыгожыя скрынкі.

Заснула пад снегам Гародня.

Хай сніцца ёй травеньскі дождж. Стаяць, як капліцы старыя,

Маркотныя будкі прыпынкаў.

Тралейбус пусты і халодны

Ляціць у безлюдную ноч.

У цемры сляпой і марознай

Пішчаць правады, нібы ведзьмы,

Ляжаць у маўчанні пакорным

Дарог ледзяныя крыжы.

Такімі хвілінамі можна

Любіць і ў той час ненавідзець,

Нібыта жанчыну, свой горад -

Знаёмы і разам чужы.