Анёлы Гародні

Сяджу перад Фарным касцёлам

Пры Богу на лаўцы.

Гародня віруе наўкола

На пляцы.

Стараецца час незваротны.

Яму не належаць

Анёлы спрадвечнай Гародні

На вежах.

І выгнаны з дому сабачка

І люд гэты просты...

І я і пад Крыжам жабрачка –

Мы сёстры...

Але прыбядняцца чаго там!

Мая гэта лаўка.

Звініць ва мне боская нота

І ласка.